Η υδροδότηση της Καβάλας τον εικοστό αιώνα

Η πόλη της Καβάλας, στα χρόνια της εγκατάστασης των προσφύγων, αντιμετώπισε τεράστιο πρόβλημα υδροδότησης. Ο πληθυσμός της αυξήθηκε υπερβολικά –από 25.000 σε 50.000- και εσωτερικό δίκτυο ύδρευσης δεν υπήρχε. Το νερό έφτανε στην παλιά πόλη μέρα παρά μέρα και μόνο για λίγες ώρες. Οι δε κοινόχρηστες βρύσες γινόταν θέατρο ομηρικών καβγάδων για το σπάνιο αγαθό. Στο διάστημα λοιπόν 1914-1928 η πόλη δοκιμάζονταν με τραγικό τρόπο από την έλλειψη νερού, γεγονός που οδήγησε σε συστηματικές προσπάθειες για αντιμετώπιση του προβλήματος.

Το 1923 ανατέθηκε στο μηχανικό Νικόλαο Μίχα εκπόνηση μελέτης ύδρευσης και το 1928 κατασκευάσθηκε το νέο υδραγωγείο της πόλης, με υδροληψία από τρεις νέες γεωτρήσεις στην περιοχή Τεκίρ-Μπουνάρ, των οποίων η ανόρυξη έγινε το 1927 κοντά σε μια προϋπάρχουσα. Η προϋπάρχουσα αυτή γεώτρηση είχε κατασκευασθεί ήδη από το 1911, ως δωρεά του χαδίβη της Αιγύπτου προς τη γενέτειρά του, προκειμένου αυτή να αποκτήσει το αναγκαίο υδραγωγείο. Από τη θέση αυτή αντλούνταν νερό με δυο πετρελαιοκίνητες αντλίες.

Το 1948 ο Δήμος της Καβάλας σε απόσταση 150μ. από το αρχικό αντλιοστάσιο εγκατέστησε πλέον δύο ηλεκτροκίνητα αντλητικά συγκροτήματα. Έτσι η κατάσταση βελτιώθηκε σημαντικά. Ωστόσο η έλλειψη νερού εξακολουθούσε να είναι έντονη.

Στο διάστημα 1957-1958 παρουσιάστηκε κάμψη της στάθμης του νερού των γεωτρήσεων. Προκειμένου να ανέλθει η στάθμη του νερού, η λειτουργία του αντλιοστασίου διακόπτονταν συχνά. Τότε ο Δήμος προέβη στην πραγματοποίηση δυο νέων γεωτρήσεων, που έσωσαν την Καβάλα από μια δοκιμασία λειψυδρίας, όταν κατά τα έτη 1959-1960 σε όλη σχεδόν την καλοκαιρινή περίοδο διακόπηκε τελείως η αυτόματη ροή της γεώτρησης Ι. Το 1961 οι πολλές βροχοπτώσεις συνέβαλαν στην αποκατάσταση του προβλήματος. Ωστόσο ήταν πλέον διαπιστωμένο γεγονός ότι η υδροφόρος περιοχή Τεκίρ-Μουνάρ δεν επαρκούσε, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Έτσι άρχισαν προσπάθειες ανεύρεσης νέων υδάτινων πόρων.

Ανατέθηκε λοιπόν το 1963 στον πολιτικό μηχανικό Λ. Κορτέση εκπόνηση σχετικής μελέτης. Σύμφωνα με αυτή θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν επιπλέον δυο γεωτρήσεις στην περιοχή Αμυγδαλεώνα-Δάτου, λύση οικονομικά εφικτή και για τις δυνατότητες του Δήμου Καβάλας. Επιπλέον θα επιτυγχάνονταν πλήρης εκμετάλλευση της υφιστάμενης εγκατάστασης η οποία παρουσίαζε το σοβαρό πλεονέκτημα της υψηλής αυτόματης ροής. Ωστόσο το έργο, για άγνωστους λόγους δεν πραγματοποιήθηκε και το πρόβλημα της έλλειψης νερού συνεχίστηκε για μερικά χρόνια ακόμη.

Το 1968 γίνεται νέα προσπάθεια, με ανάθεση στον πολιτικό-υδραυλικό μηχανικό Θεμιστοκλή Ξανθόπουλο να εκπονήσει μελέτη για την κατασκευή του εξωτερικού και εσωτερικού δικτύου Καβάλας. Στους βασικούς στόχους αυτής της μελέτης περιλαμβάνονταν η εξασφάλιση της απαιτούμενης ποσότητας νερού τουλάχιστον για τα επόμενα 40 χρόνια καθώς και η διασφάλιση νερού καλής ποιότητας με τον πιο οικονομικό τρόπο.

Αφού εξετάστηκαν όλες οι υπάρχουσες λύσεις, επιλέχθηκε ως πιο συμφέρουσα και αποδοτική η λύση των πηγών της Βοϊράνης και ανατέθηκε «η οριστική μελέτη υδρεύσεως πόλεως Καβάλας» στο Θ. Ξανθόπουλο και την ομάδα του. Τα έργα ξεκίνησαν αμέσως και ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 1973 με την έναρξη λειτουργίας του νέου Κεντρικού Αντλιοστασίου Ύδρευσης.


Πηγή κειμένου και φωτογραφιών:
http://deyakav.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=70:o-kyklos-toy-neroy-sth-gh-ths-kabalas&catid=39:ekdiloseis&Itemid=64